Το δέντρο.

Ένα δέντρο είμαι.

Στέκω μόνο.

Ξερό, στεγνό, ξεθωριασμένο.

Κι έχω μια γριά μηχανή 

στην κουφάλα μου, αυτόματη.

Ανάβει, σβήνει, ανάβει, σβήνει.

Κανείς, ποτέ, πουθενά, δεν έμαθε για μένα ή για αυτήν.

Κι αυτοί που ήρθαν στο φαράγγι,

με ξέρουν σαν σκιά.

Ή σα φωτιά.

Μόνο εκείνο το πουλί,

που κάθησε κοντά μου.

Αλλά κι εκείνο,

με ξέρει σαν μια στάση.

Μα, ούτε εγώ ξέρω πότε ήρθα εδώ.

Ή γιατί.

Ή πότε θα φύγω.

Εγώ είμαι μόνο ένα δέντρο.

Κι έχω μια γριά μηχανή 

στην κουφάλα μου, αυτόματη.

Ανάβει, σβήνει, ανάβει, σβήνει.